Wikia


De Priesterbroederschap St. Pius X (Fraternitas Sacerdotalis Sancti Pii X, FSSPX of SSPX) is een rooms-katholieke congregatie van priesters die in gemeenschap leven. Tevens heeft men een groot aantal broeders en zusters met geloften, die het apostolaat van deze priesters ondersteunen. Zij vormt de grootste organisatie binnen de kerkelijke stroming van het traditionalisme in de Rooms-katholieke Kerk, hoewel de status van de organisatie omstreden is vanwege gedeeltelijke afwijzing van het Tweede Vaticaans Concilie (1962-1965) en de hiernavolgende kerkelijke ontwikkelingen.

Oprichting Edit

De congregatie werd op 1 november 1970 opgericht in het rooms-katholieke bisdom Fribourg in Zwitserland, waar bisschop François Charrière zijn goedkeuring aan de statuten, waarin de broederschap de status van pia unio toebedeeld werd, van oprichting verleende. De status van Gemeenschap van Apostolisch Leven werd niet verleend. De priesterbroederschap werd geleid door monseigneur Marcel Lefebvre (Toerkonje, Frankrijk 1905 - Martigny, Zwitserland 1991), emeritus-aartsbisschop van Dakar, voormalig Apostolisch Vicaris in Franstalig West-Afrika en als concilievader een van de leiders van de Coetus Internationalis Patrum, de behoudende factie op het Tweede Vaticaans Concilie (1962-1965). Nog in 1962 was Lefebvre benoemd tot assistent van de Pauselijke Troon. Eind jaren '60 verzamelden seminaristen uit Romeinse en andere seminaries zich rond hem, omdat zij de radicale veranderingen in hun eigen orden en bisdommen niet konden verdragen. Theologen en professoren die zij eerst benaderd hadden, onder wie professor pater Marie-Dominique Philippe, hadden Lefebvre gevraagd of hij zich niet over de conservatieve seminaristen zou willen ontfermen.[1]

Tot haar patroonheilige verkoos zij bij haar stichting de heilige Paus Pius X, vanwege diens strijd tegen het theologische modernisme en diens inzet voor de volle beleving van en deelname aan de klassieke liturgie van de Kerk van Rome.

Op 18 februari 1971 loofde kardinaal Wright, prefect van de Romeinse Congregatie voor de Clerus, in een decreet de voorlopige statuten van zijn nieuwe congregatie, de FSSPX. Op 30 juni 1988 vaardigde Paus Johannes-Paulus II een motu proprio uit, waarin Mgr. Lefebvre en de vier door hem gewijde bisschoppen geëxcommuniceerd verklaard werden. De banvloek werd door het Vaticaan uitgesproken, nadat Lefebvre zonder pauselijk mandaat vier bisschoppen had gewijd.

Houding ten opzichte van het Tweede Vaticaans Concilie Edit

Deze traditionalistische priesterbroederschap wijst grote delen van het pastorale Tweede Vaticaans Concilie (1962-1965) af. In het bijzonder verzet zij zich tegen:

  1. Het decreet over het oecumenisme Unitatis Redintegratio.
  2. De constitutie over de Kerk: Lumen Gentium.
  3. Het decreet over de niet-christelijke godsdiensten Nostra Aetate.
  4. Het decreet over de godsdienstvrijheid Dignitatis Humanae.
  5. Het decreet over de Kerk in de moderne wereld Gaudium et Spes.

Zo wordt het decreet over de godsdienstvrijheid in tegenspraak geacht met de veroordelingen door Paus Pius IX in de Syllabus errorum ('Catalogus van dwalingen'), 1864, stellingen 77-78. [2]. De FSSPX verkondigt in plaats van de principiële godsdienstvrijheid, die niet in overeenstemming met het katholieke karakter van de christelijke staat geacht wordt, de godsdienstige tolerantie, die het katholieke karakter van de staat zelf vastlegt, alsook de rechten van andersgelovige inwoners respecteert.[bron?]

De FSSPX wijst ook de praktische uitwerking van de constitutie over de heilige liturgie Sacrosanctum Concilium af, die in 1969, vier jaar na de sluiting van het Tweede Vaticaans Concilie, uitmondde in de publicatie van de Nieuwe Liturgie voor de Katholieke Kerk door Paus Paulus VI (1963-1978). De FSSPX gebruikt uitsluitend de Tridentijnse liturgie, dat wil zeggen, de liturgische boeken (Romeins missaal, Pontificale Romanum, Rituale Romanum) van paus Johannes XXIII uit 1962. De zogenaamde 'Tridentijnse heilige Mis' (ook wel overgeleverde heilige Mis, heilige Mis van altijd en traditionele Latijnse Mis genoemd) wordt vrijwel geheel in het Latijn gevierd, met uitzondering van de lezingen en de preek. De Tridentijnse liturgie wordt zo genoemd, omdat Paus Pius V (1566-1572) haar in 1570 op aandringen van het Concilie van Trente (1546-1563) vastlegde in een nauwkeurig omschreven ritueel. Deze vastgelegde liturgie gaat terug op de traditionele Romeinse liturgie (Romeinse Ritus) binnen de Katholieke Kerk en is het resultaat van een organische groei. De essentiële kerngebeden van deze liturgie zijn sinds Paus Gregorius de Grote (590 - 604) niet meer veranderd. De FSSPX ziet deze liturgie als de enige waarborg tegen de protestantisering en horizontalisering die men, volgens de FSSPX, in de Nieuwe Liturgie (Novus Ordo Missae, Nieuwe Misorde 1969-heden) van Paulus VI aantreft.

Het tegenwoordige oecumenisme wordt door de FSSPX afgewezen, indien men hierin niet helder maakt, dat de rooms-katholieke Kerk de enige heilsweg is die door Jezus Christus gesticht is - zoals de FSSPX dat gelooft. De meeste moderne oecumene ziet de FSSPX als een op gelijke voet stellen van de "ware, de rooms-katholieke, religie" met "valse religies" (Islam, Hindoeïsme, Boeddhisme). Overigens belijdt de Broederschap wel verdraagzaamheid en tolerantie onderling in het burgerlijk samenleven, hoewel men in het theologisch discours de Rooms-katholieke Kerk boven de overige godsdiensten plaatst en als de enige volkomen waarheid beschouwt. Men gaat met protestantse kerkgenootschappen en Oosters-orthodoxe Kerken wel het gesprek aan; tevens zegt men wel, dat samenwerking ten behoeve van gedeelde maatschappelijke doelen - bijvoorbeeld initiatieven voor bescherming van het leven en het gezin en liefdadigheid - zeer nuttig is.

Breuk en onderhandelingen met Rome Edit

In 1987 onderhandelde de FSSPX, geleid door bisschop Lefebvre, lang met Rome over de mogelijkheden voor de wijding van een bisschop om de priesterwijdingen van de Broederschap veilig te stellen evenals het apostolaat onder de leken en het vormselsacrament. Het Vaticaan zou reeds één bisschop beloofd hebben, maar zou de benoeming van een bisschop hebben tegen gehouden. Het Vaticaan verwierp alle door Lefebvre aangedragen wijdingskandidaten.

Doordat Lefebvre op 30 juni 1988 zonder toestemming van Rome vier priesters van de FSSPX tot bisschoppen consacreerde, maakt hij zich volgens de H. Stoel schuldig aan een schismatieke daad. Het door Paus Johannes-Paulus II op 2 juli 1988 gepubliceerde motu proprio Ecclesia Dei veroordeelde Lefebvre en de vier wijdelingen (monseigneurs Fellay, Tissier de Mallerais, Williamson en De Galaretta) en stelt vast dat deze op grond van het kerkelijk recht geëxcommuniceerd waren. Co-consecrator emeritus-bisschop Antonio de Castro Mayer van het Braziliaans bisdom Campos werd enige dagen later ook geëxcommuniceerd.

De FSSPX vond, dat ze desondanks volledig binnen de rooms-katholieke Kerk en in volle gemeenschap met de Heilige Stoel staat. In Ecclesia Dei wees Johannes Paulus II overigens nadrukkelijk op de contradictie, dat de Broederschap enerzijds claimt de traditie te willen bewaren, maar anderzijds de band te verbreken, met degene die door de apostel Petrus van Christus zelf de opdracht had gekregen om de eenheid van de Kerk te bewaren.[3]. De FSSPX belijdt haar onderwerping aan en eenheid met de Paus ("Onze Heilige Vader"). De excommunicaties zijn volgens haar niet geldig, omdat de wijdingshandeling gesteld werd in de opvatting dat er een noodtoestand heerste. Bovendien wijst de FSSPX erop, dat de ongeoorloofd gewijde bisschoppen desondanks de Eed van Trouw aan de Heilige Vader (Paus) aflegden. Op grond van het genoemde motu proprio bood de Heilige Stoel aan de Tridentijnse ritus onder voorwaarden toe te staan ('indultmissen') en werd er een commissie ingesteld die naar het motu proprio genoemd werd (Pauselijke Commissie Ecclesia Dei). Deze commissie heeft als taak pogingen te ondernemen om de meningsverschillen te overbruggen. Dit heeft onder andere in Zuid-Amerika geleid tot de verzoening van sommige leden van de FSSPX en een groot aantal irreguliere traditionalistische priesters van het bisdom Campos met de rooms-katholieke kerkelijke overheid in Rome en São Paolo. In 2006 richtte de H. Stoel uit eigen beweging in Frankrijk, Rome en Zuid-Amerika het Instituut van de Goede Herder op, bestaande uit ex-FSSPX priesters en ex-seminaristen.

Nadat de FSSPX te Rome een omvangrijke bedevaart gehouden had in het kader van het Jubeljaar 2000, werden opnieuw gesprekken gevoerd met de Heilige Stoel. Hieruit resulteerden een audiëntie van FSSPX generaal-overste Mgr. Bernard Fellay bij Paus Johannes-Paulus II. De FSSPX stelt aan de Heilige Stoel echter twee eisen, voordat het tot regularisering en volledige opname in de Kerk kan komen. De eerste betreft de opheffing van de excommunicaties. De tweede eis is dat de Paus publiekelijk aan alle priesters van de Westerse, Latijnse ritus, de mogelijkheid geeft de oude Tridentijnse liturgie te gebruiken. Op beide punten lijkt de H. Stoel de FSSPX tegemoet te willen komen; in 2007 wordt een algemeen toestaan van de Tridentijnse liturgie verwacht, de opheffing van het - door de FSSPX als "volgens rooms-katholiek canoniek recht ongeldig" bestempelde - excommunicatiedecreet zou volgens Vaticaan-watchers daarna snel kunnen volgen.

In een publieke verklaring van mgr. Bernard Fellay bij gelegenheid van de keuze van kardinaal Joseph Ratzinger tot paus Benedictus XVI staat te lezen, dat de FSSPX in de keuze van Benedictus XVI een "straal van hoop" ontwaart op een voorzichtige aanzet tot opheffing van het canonieke conflict. Vertegenwoordigers van FSSPX zoals bisschop Richard Williamson hopen enerzijds op regularisatie en verzetten zich anderzijds tegen "het modernisme tot hoog in de hiërarchie".[bron?] Toenadering mag niet leiden tot het opgeven van doctrinaire opvattingen van de FSSPX. Ondanks Ratzingers theologische opvattingen, wordt hij door de FSSPX toch als een gunstige keuze beschouwd.[bron?] Waarschijnlijk niet op de laatste plaats, omdat hij als prefect van de Vaticaanse Congregatie voor de Geloofsleer een gunstig precedent schiep voor bij de FSSPX actieve katholieken.[bron?] Hij verklaarde in 1993 de "excommunicatie" van zes FSSPX-sympathisanten op Hawaï ongeldig. Deze hadden bisschop Mgr. Richard Williamson FSSPX uitgenodigd voor de toediening van het Vormsel en waren bovendien de bouwers van een lokale FSSPX-kapel. Dit precedent maakte duidelijk, dat actieve ondersteuning van de FSSPX niet kerkelijk strafbaar geacht kan worden. De morele opvattingen over abortus, anti-conceptie, homo-huwelijk en actieve euthanasie worden eveneens geheel met Benedictus XVI gedeeld.

Op 29 augustus 2005 werd Mgr. Bernard Fellay in een privé-audiëntie in Castelgondolfo ontvangen door Paus Benedictus XVI. Darío Kardinaal Castrillón Hoyos, de huidige voorzitter van de pauselijke Commissie Ecclesia Dei, nam eveneens deel aan het overleg. Algemeen[bron?] werd deze audiëntie gezien als een teken van re-activering van onderhandelingen tussen de priesterbroederschap en de Vaticaanse autoriteiten en de H. Stoel.

In november 2005 verklaarde de voorzitter van de commissie Ecclesia Dei, kardinaal Castrillón Hoyos, in enkele interviews over de kwestie rond en het conflict met de FSSPX, dat "in correcte, exacte en precieze termen niet gezegd kan en mag worden, dat er een schisma voorhanden is." Volgens kardinaal Castrillón Hoyos is er echter wel sprake van een mogelijk "schismatieke houding." Reeds eerder had kardinaal Castrillón Hoyos, verantwoordelijke voor de contacten met de FSSPX, in onder andere 30Giorni gezegd, dat er "geen formeel schisma bestaat." [1]

Eind 2005 verklaarde mgr. Camille Perle, secretaris van de Ecclesia Dei-commissie, nogmaals, dat katholieke leken in principe hun zondagsplicht kunnen vervullen in kerken en kapellen van de FSSPX, zolang zij daarmee maar geen teken van schisma willen afgeven.

Sinds 1988 had de Heilige Stoel weliswaar altijd voor een schisma gewaarschuwd, maar desondanks werden uitsluitend de bisschopswijdingen op zich als "schismatieke daad" (cfr. decreet Ecclesia Dei) beschouwd, echter niet als een geconsumeerd schisma.[bron?]

In februari 2006 vond een speciale bijeenkomst van de Romeinse curie plaats, om mogelijke juridische oplossingen van het geschil van Vaticaan en FSSPX te presenteren. Op 23 maart 2006 en op 7 april 2006 zal tenslotte de presentatie en evaluatie van een definitieve juridische oplossing aan Benedictus XVI en de Curie plaatsvinden in het Vaticaan.

De FSSPX heeft zich altijd gedistantieerd van het sedevacantisme. In 1983 zette aartsbisschop Lefebvre negen Amerikaanse priesters uit 'zijn' priesterbroederschap, omdat zij openlijk betwijfelden of Johannes-Paulus II nog wel een legitieme paus van Rome was; aanleiding voor het conflict was echter voornamelijk, dat deze negen priesters niet de door Paus Pius XII enigszins veranderde liturgie voor de Goede Week wilden volgen. Het zogenaamde sedevacantisme verkondigt de illegitimiteit van de pausen na Pius XII (soms na Johannes XXIII), vanwege de modernistische dwaalleren die zij omarmd en verspreid zouden hebben. Als privé-mening is dit, volgens bepaalde bronnen van buiten de FSSPX, wel soms voorkomend, maar priesters van de FSSPX mogen dit van de leiding publiekelijk niet verkondigen op straffe van afzetting.

De FSSPX wereldwijd Edit

In 2005 had de FSSPX zelf, zonder gelieerde ordegeestelijken of uit bisdommen stammende "onafhankelijke" traditionalistische priesters mee te tellen, 465 priesters en 159 seminaristen, gestationeerd in inmiddels meer dan 27 landen over de gehele wereld, maar missionair werkzaam in vele tientallen landen meer d.m.v. regelmatige missie-bezoeken. Men is in alle continenten (Azië, Afrika, Amerika, Europa en Oceanië) actief. De FSSPX heeft in de jaren na 1988 steeds bij tijd en wijle priesters haar zien verlaten voor gemeenschappen van de indult-Missen, de sedesvacanten of door onderlinge twist. Veel meer priesters dan het huidige aantal dat in de FSSPX werkzaam is, werden op de FSSPX-seminaries opgeleid en gewijd. Een bekende recente FSSPX-verlater is Pater Aulagnier, die vrijwel vanaf het begin van de FSSPX tot aan zijn verlating van de congregatie belangrijke functies als quasi-rechterhand van aartsbisschop Marcel Lefebvre vervulde. De FSSPX heeft momenteel 6 seminaries : in Ecône (Zwitserland), Flavigny-sur-Ozerain (Frankrijk), Goulburn (Australië), La Reja (Argentinië), Winona (Verenigde Staten) en Zaitzkofen (Duitsland). Verder bevinden zich pre-seminaries in Gabon (Afrika), Rome, India en op de Filipijnen. In Noord- en eveneens Zuid-Amerika en op het Afrikaanse continent lijkt de FSSPX de laatste jaren te groeien. Zo waren er vlak na de oprichting van de broederschap in Afrika nauwelijks FSSPX-vestigingen, ondanks het feit, dat aartsbisschop Marcel Lefebvre als voormalig Apostolisch Administrator grote delen van (Franssprekend) Afrika als aartsbisschop bestuurd had.

In 2002 kwam in Oekraïne het seminarie van de oostritus-afdeling van de FSSPX, de Priesterbroederschap Sint Josaphat, tot stand onder impuls van een groeiende groep met Rome geünieerde katholieken van de Oosterse ritus die zich door de oecumenische kerkpolitiek aangaande de oosters-orthodoxen en de opkomende liturgische vernieuwingen verraden voelen. Deze FSSPX-afdeling heeft zich tot doel gesteld de oosters-orthodoxe landen voor de paus en het katholicisme in zijn overgeleverde vorm te winnen, zonder enig doctrinair compromis aangaande onder meer het dogma van de pauselijke onfeilbaarheid en het "Filioque". Uiteraard houdt men daarbij de Byzantijnse ritus aan.

Bij de FSSPX sloten zich vanaf 1970 al spoedig traditionalistisch gezinde katholieke congregaties en kloosters aan[bron?]. De belangrijkste daarvan zijn de abdij van Le Barroux (Benedictijnen), de kloosters van Avrillé (Dominicanen) en Le Rafflay (Dominicanessen). Voorts zijn er wereldwijd onder meer Redemptoristen-, Franciscanen-, Capucijnen- en Adoratricenkloosters die gelieerd zijn aan de FSSPX. De Benedictijnen van Le Barroux verlieten in de nasleep van de bisschopswijdingen van 1988 de FSSPX en werden officieel geregulariseerd door het Vaticaan. Achterblijvende Benedictijnen richtten het nog altijd aan de FSSPX gelieerde klooster van Bellaigue met haar enkele zustervestigingen op.

Een klein aantal rooms-katholieke bisschoppen heeft zich in het verleden openlijk verbonden met de priesterbroederschap. Als eerste en belangrijkste moet worden genoemd bisschop Antonio De Castro Mayer van het Braziliaanse bisdom Campos, verder bisschop Salvador Lazo van La Union op de Filipijnen en monseigneur John Bosco Manat Chuabsamai, die tot 2003 bisschop was van het bisdom Ratchaburi in Thailand. Enige wederzijdse sympathie - geen officiële verbintenis - kenmerkte de verhouding van de Priesterbroederschap met onder meer monseigneur Kurt Krenn, voormalig bisschop van Sankt Pölten, Alfons Maria kardinaal Stickler en de conservatieve Silvio kardinaal Oddi († 1994). De laatste bracht in 1992 zelfs geheel onverwachts een bezoek aan het FSSPX-seminarie te Ecône waar hij naar verluidt bij het aanschouwen van de graftombe van de in 1988 uitgestoten Lefebvre, ontroerd zijn dankbaarheid voor Lefebvre's levenswerk uitte.

Over het aantal actieve aanhangers van de FSSPX is weinig bekend. Een schatting van het Vaticaan concludeerde, dat de FSSPX wereldwijd minstens 1 miljoen actieve gelovigen onder haar invloed heeft. Kenners wijzen er echter op, dat de congregatie door haar bekende charismatische leider, monseigneur Lefebvre, wereldwijd op veel meer al dan niet actieve aanhang kan rekenen. Deze Vaticaanse cijfers, zeggen zij, zijn niet alleen veel te laag, maar ook ronduit speculatief. Veel van de standpunten van de FSSPX worden ook door andere conservatieve katholieken gedeeld, die zich echter verre houden van actieve ondersteuning van deze priesterbroederschap.

De FSSPX beheert sedert jaren een eigen Universitair Instituut (Institut Saint Pie X) aan de gerenommeerde Sorbonne in Parijs. Men biedt er universitaire opleidingen theologie, geschiedenis, rechtsgeleerdheid en verschillende andere sociale en natuurwetenschappelijke opleidingen aan. Het geheel staat onder leiding van de geestelijken van de FSSPX.

De in de FSSPX-centra actieve katholieken komen - net als de geestelijken van de congregatie - uit de meest verschillende geledingen van de maatschappij. Men vindt er adellijken, rijkere burgers, universitairen, middenstanders, vele boeren maar evenzo modale arbeiders. In vele Europese landen maken grote gezinnen van landbouwers er een aanzienlijk deel van de actieve gelovigen uit. Opvallend is het voor Westerse begrippen grote percentage jongeren en zeer jonge gezinnen onder de rooms-katholieke sympathisanten van de FSSPX, vooral in de VS, Duitsland, Zwitserland en Frankrijk. Tevens springt de toeloop van bekeerlingen tot het Rooms-Katholicisme naar de FSSPX-congregatie in het oog. Onder meer enige Scandinavische professoren, die zich recentelijk bekeerden tot de rooms-katholieke Kerk, traden inmiddels openlijk op in associatie met de FSSPX.

Lefebvre onderhield zelf altijd goede contacten met conservatieve maatschappelijke organisaties, met sommige leden van de adel en politici als Eamon de Valera, voormalig president van Ierland, die al eens bij de omstreden aartsbisschop de H. Mis diende.

De FSSPX en de met haar verbonden congregaties en gelovigen worden - over geheel de wereld - in het algemeen door de bisschoppelijke hiërarchie van de Kerk met achterdocht en een zekere vijandigheid bejegend. Bij de stichting van de Priesterbroederschap Sint Pius X rond 1970 had reeds Marcel Lefebvre's neef, Kardinaal Joseph-Charles Lefebvre (Toerkonje, 1892 - Bourges, 1973) een duidelijke waarschuwing afgegeven aan zijn ultra-conservatieve neef. Kardinaal Joseph-Charles Lefebvre was een bekende modernistische prelaat. "Wij [het Franse episcopaat] zullen u nooit vergeven voor datgene wat ge tijdens het Concilie gedaan hebt," beet hij zijn jongere, conservatieve, neef toe in referentie aan Marcels conservatieve weerstand aan de hervormingseisen van de overige Franse bisschoppen tijdens Vaticanum II. Nog in 2005 lanceerde de Duitse bisschoppelijke pers - Duitsland is momenteel een land waar de FSSPX steeds meer groeit tot in de Lutherse c.q. atheïstische voormalige DDR-gebieden aan toe - een actie met publicaties waarin zij de congregatie als "niet-katholiek" bestempelde en op harde wijze aanviel. Door een rechtszaak die gewonnen werd door een FSSPX-sympathisant, een advocaat uit Dresden, zag de gehele pers van de Duitse kerkprovincie zich verplicht een rectificatie te publiceren. In augustus 2005 viel de 6000 pelgrims van de priesterbroederschap in Fatimá de verstoring van hun Rozenkrans ten deel. Lokale religieuzen trachtten de "Lefebvristen" te verjagen door met luide muziek de gebeden van de FSSPX op het heiligdomsplein in Fatimá te verstoren.

De FSSPX in de verhouding tussen politiek en godsdienst Edit

De FSSPX wordt in het land Gabon (Afrika) door de overheid gekoesterd: Lefebvre werd er zelfs met staatshelikopters rondgevlogen. In België wordt de congregatie door sommige liberale en socialistische media zeer negatief afgeschilderd. Volgens de Priesterbroederschap gebeurt dit op grond van de impopulaire, rechtzinnige en conservatieve rooms-katholieke oriëntatie van de FSSPX.

De FSSPX en politiek Edit

In landen als Frankrijk waar rooms-katholieke traditionalisten (daar veelal intégristes genoemd) een relatief grote groep vormen binnen de maatschappij, zijn er duidelijke politieke kenmerken te ontwaren bij sommige van haar gelovigen.

De FSSPX staat in de traditie van de sociale Leer van de Kerk van voor het Tweede Vatikaans Concilie, met name het Koningschap van Christus over familie en maatschappij. Volgens deze visie zouden alle landen en volken zijn verplicht zijn de Tien Geboden van God in hun grondwet te eerbiedigen en de Katholieke Kerk te ondersteunen. Dit is momenteel het geval in geen enkel land ter wereld.

De FSSPX heeft officieel verklaard verder geen concreet politiek standpunt in te nemen en slechts het door de voorconciliaire pausen gesteunde concept van de "Sociale Heerschappij van Christus Koning" te ondersteunen. De maatschappelijke doctrine van de "Sociale Heerschappij van Christus Koning" werd door Paus Pius XI (1922-1939) in een encycliek met de naam Quas Primas (1925) vervat. Men zegt noch links, noch rechts te zijn, en wat betreft de politiek vooral het katholiek geluid te ondersteunen, onafhankelijk van sociaal-economische politieke ideologieën. Wel verklaarde Mgr. Tissier de Mallerais [bron?] tijdens een vormselviering op 24 april in 2006[bron?] in de Thomas Beckettkerk uitdrukkelijk dat de democratie niets van doen heeft met God en zijn evangelie. [bron?] De Priesterbroederschap St. Pius X afdeling Duitsland verklaarde echter dat de onderwijsgeest van de Priesterbroederschap vereist, dat alle leden van de priesterorganisatie, maar ook de onderwijzers aan de scholen, zich verplicht verklaren de "liberaal-democratische grondwettelijke orde van de Bondsrepubliek Duitsland" te accepteren, en dat vanzelfsprekend de voorlichting over de "gruwelen" en "misdaden" van de "dictatuur van het nationaalsocialisme" tot de leerstof van katholieke scholen moet behoren, daar immers ook katholieken in strafkampen hun leven verloren hadden.[4] In zijn boek over maatschappelijke ordening, spreekt de stichter van de Priesterbroederschap, Marcel Lefebvre, erover, dat de democratie als vertegenwoordiging van het volk goed is, zolang de morele orde en de natuurwetten in de volksvertegenwoordiging legitiem erkend worden; Lefebvre spreekt erover dat volkeren met "rijpe" en "karaktervolle" persoonlijkheden als volksvertegenwoordigers een goede vorm van democratie kennen, en deze "goede" vorm van democratie ook naar andere landen "exporteren" mogen.[5] De volksvertegenwoordiging in de democratie moet, volgens Lefebvre, in de geest van Paus Pius XII bestaan uit een doorsnede uit alle lagen en groepen in de bevolking, en de politieke klasse mag niet te zeer van het volk afgezonderd worden, of zich arrogant gedragen. Lefebvre wijst in hetzelfde opstel op de eis van de Katholieke Kerk, dat de staat niet "totalitair" of "overdreven socialistisch" mag zijn, door zich teveel met de familie te bemoeien; voorts wijst hij erop, dat de volksvertegenwoordiging geen religieuze of etnische minderheden mag uitsluiten in een "goede democratie".[5] Lefebvre veroordeelt in zijn zelfde werk uitdrukkelijk elke vorm van klassen-, rassen- en groepenstrijd binnen de staat, en eist, dat katholieken altijd het gemeenschappelijk welzijn van de maatschappij voorop stellen en de openbare vrede. Uit deze werken van Lefebvre en hun verspreiding door de Priesterbroederschap St. Pius X in Duitsland blijkt, dat er geen sprake is van afwijzing van de "goede" democratie.

Wat betreft de partijpolitiek wijst Lefebvre erop, dat de Kerk haar standpunten moet toelichten ondanks bezwaren van politici, maar dat zij tegelijkertijd haar neutraliteit in het politieke discours niet mag opgeven.[6] Dit verbod op partijpolitieke publieke keuze is dan ook de reden dat de Italiaanse FSSPX-paters Giulio Tam (Forza Nuova) en Florian Abrahamowicz (Lega Nord) uit de Priesterbroederschap gezet werden in 2001 (Tam), respectievelijk 2009 (Abrahamowicz).[7]

De kritiek van Lefebvre richt zich echter wel op een met "valselijk" beroep op democratie ingevoerde interne "democratisering" binnen de structuren van de Rooms-katholieke Kerk, die volgens Lefebvre onvermijdelijk tot misbruik door anti-kerkelijke groeperingen zal leiden, politiek misbruik van de basisdemocratie tegenover de opvolgers van de apostelen (bisschoppen en paus).[8]

Sommige gelovigen van de FSSPX zijn terug te vinden bij groeperingen, die bijvoorbeeld in de geest van de uiterst-rechtse Action Française ageren. Enkele Franse politici van het Front National rekenen zich tot de achterban van de FSSPX. De contacten die tussen de FSSPX en vooraanstaande oud-leden van de Franse Vichy-regering van maarschalk Pétain (1940-1942), politici van het Argentijnse juntaregime, het Chili van generaal Augusto Pinochet en Front National-prominenten zouden bestaan, geven de indruk dat een deel van de FSSPX in extreem-rechts vaarwater zou verkeren. Dat wordt echter door de FSSPX uitdrukkelijk ontkend; er zouden slechts toevallige contacten op persoonlijk niveau tussen sommige priesters en familieleden bestaan. Bovendien zouden enkele contacten door enkele kranten zeer breed uitgemeten zijn. Er wordt op gewezen dat verschillende oudere priesters die de FSSPX hielpen een pro-geallieerd verzetsverleden hadden: monseigneur Ducaud-Bourget was tijdens de oorlog lid van het Franse verzet. Lefebvre's eigen vader was bovendien een Franse verzetsheld die joden en andere vervolgden hielp ontsnappen; deze vond 1944 de dood in een naziconcentratiekamp van de Gestapo.

De FSSPX kent verder geen racistische praktijk: onder haar volgelingen bevinden zich talrijke niet-Europese priesters, kloosterbroeders en gelovigen, van alle rassen en volkeren en talen. Er zijn onder meer etnisch zwart-Afrikaanse, Aziatische, Zuid-Amerikaanse, Joodse en Oost-Europeaanse priesters lid van de FSSPX. Bovendien is men wereldwijd werkzaam, nu vooral ook in Afrika, waar haar stichter als apostolisch vicaris werkte en missioneerde.

Gelovigen zouden bovendien meestal bij Christendemocratische en Christelijk-sociale en gematigde partijen "van het midden" terug te vinden zijn. De christen-humanistische minister van Economische Zaken en Veiligheid uit het Kanton Valais in Zwitserland is een bekende katholieke leek die de FSSPX ondersteunt. Tevens r.k. leden van de Christdemokraten für das Leben (pro-life) van de Duitse CDU. In Oostenrijk is de rechts-populistische politicus, parlementslid en advocaat Ewald Stadler (FPÖ) een bekend sympathisant van de FSSPX; hij beweert als gezinshoofd in te staan voor "onze Oostenrijkse waarden en normen" op basis van het r.k. geloof. In Polen staat de familie Giertych van de LPR dicht bij kringen rond de FSSPX, in Slowakije de burgemeester van Bratislava.

FSSPX en het hedendaags Judaïsme Edit

De FSSPX bekent zich openlijk tot de traditionele rooms-katholieke houding ten opzichte van de Joden en wordt wel beschuldigd van antisemitisme. De Broederschap verwerpt het document van Vaticanum II Nostra Ætate, waarmee de Katholieke Kerk nogmaals uitdrukkelijk elke vorm van antisemitisme veroordeelde, en eveneens leerde, dat niet alle joden buiten Jeruzalem en zeker niet de huidige joden verantwoordelijk gehouden mogen worden voor de kruisdood van Christus.

De Priesterbroederschap stelt hierover dat het Judaïsme (de godsdienst van de Joden die Christus niet aanvaarden als Messias sinds de opkomst van het christendom) moet worden verworpen als een verkeerde godsdienst, en als achterhaald sinds de komst van de Messias de Heer Jezus Christus, die een nieuwe Kerk, volgens hen het Nieuwe Israël, heeft gesticht; maar de Joden als volk worden zoals ieder ander volk geëerbiedigd en beschreven als "door God geliefd" hoewel de Broederschap wel alle andere godsdiensten (inclusief het Judaïsme) buiten de katholieke godsdienst verwerpt. Volgens mgr. Tissier de Mallerais in het Australische maandblad Catholic van mei 1997 zouden 'de Joden de meest actieve bewerkers van de Antichrist zijn'.

De uitwerking van het decreet Nostra Aetate, waarin het Tweede Vaticaans Concilie ook over de verhouding met het Jodendom spreekt, wordt bij de FSSPX in het algemeen als verraad aan de missionerende katholieke praktijk van vóór dit concilie gezien. De kritiek van FSSPX-leider Lefebvre op sommige individuele joden gold de volgens hem 'talrijke deelnames van - veelal liberalere - Joden aan de Vrijmetselarij', die door vele katholieken als een grote vijand van de rooms-katholieke Kerk wordt gezien, en de rol van bekende joden in het Zionisme en Communisme. Lefebvre betreurde het meermaals openlijk dat het eertijds door God uitverkoren volk nu zo vaak zijn aan de Messias ontrouw geworden zonen en dochters de grootste misdaden zag 'bedrijven tegen Gods heilige geboden en de menselijke naastenliefde'. Onder meer leden van de communistische partij van Frankrijk zagen (rond 1980) in deze woorden van Lefebvre tegen individuele marxistische joodse politici een vorm van antisemitisme.

Niettemin zijn er het traditioneel katholiek geloof belijdende Joden die praktiseren bij de FSSPX. De FSSPX blijft bidden en evangeliseren voor de bekering van de Joden tot het Christendom en beschouwt het als een vorm van naastenliefde om de Joden zoals ieder mens van goede wil naar de hemel te willen begeleiden. Het zou echter een gebrek aan naastenliefde zijn jegens de Joden en andere niet-katholieken om niet meer voor hun bekering te bidden en ze in hun 'dwaling' te laten in naam van een 'verkeerd begrepen godsdienstvrijheid en een verkeerd begrip van oecumenisme en interreligiositeit'.

De FSSPX heeft weliswaar een strenge afwijzende en veroordelende houding ten opzichte van de hedendaagse, na-Messiaanse, na-Tempelse Talmoedische Joodse religie (zij is dus anti-judaïstisch), maar ziet haar rooms-katholieke geloof als vervulling van de belofte aan Abraham en Mozes gedaan en ook overeenstemmend met de Mozaïsche wet. De FSSPX ziet echter in de geschriften van de Talmoed en van moderne rabbijnen tegenspraak met het Oude Verbond. Tevens wijst men op de anti-christelijke passages in deze geschriften, sinds de synode van Jamnia van het jaar 90.

Deze anti-Talmoedische houding is echter uitsluitend door theologische motieven en geschillen ingegeven en van racistische haat of afkeer (antisemitisme) is dus geen sprake. De FSSPX heeft immers zelf ook enkele Joodse bekeerlingen onder haar aanhangers en priesters (P. Abrahamowicz, P. Daniel Oppenheimer, prof. dr. David Goldberg). De verering die in publicaties van de FSSPX uitgesproken wordt voor bijvoorbeeld Joodse bekeerlingen tot het katholicisme als Alphonse Ratisbonne, de gebroeders Lehmann, Israel Zolli en de heiligverklaarde Joodse karmelietes Edith Stein, wordt als bewijs aangehaald dat men er zich niet antisemitisch opstelt. Op haar Amerikaanse website vindt men een lovende pagina die zelfs geheel gewijd is aan de joodse bekeerling en ridder van de Gregoriaanse orde, Dr. David Goldstein. De FSSPX wenst naar eigen zeggen slechts "de bekering van de Joden tot de Messias, die toch allereerst voor hen, Zijn toen nog uitverkoren volk, kwam." Het nieuwe en eeuwige Israël is alléén te vinden in de rooms-katholieke Kerk, zo leert de traditionele FSSPX. (Vgl. Lumen Gentium, par. 9)

FSSPX en islam Edit

De priesterbroederschap verwerpt op dezelfde religieuze gronden de dialoog met de islam die zij als een eveneens schadelijke, vaak gewelddadige religie beschouwt, zoals de rooms-katholieke Kerk dit voor het Tweede Vaticaans Concilie beleed. Mgr. Lefebvre en de door hem gewijde bisschoppen kenmerken zich in hun preken dan ook duidelijk door een openlijke waarschuwing voor de "Islamisering" van West-Europa, die volgens de FSSPX demografisch zal leiden tot "wellicht de overname van Europa door de moslims". De bevolkingskundige politiek (demografische politiek) van de Westerse staten en het door geboortebeperking veelal lage kindertal bij autochtone Europese gezinnen, wordt door de FSSPX, naast de secularisatie (geloofsafval), aangedragen als hoofdoorzaak van het "oprukken van de islam binnen Europa". Tot boegbeeld van haar afwijzende houding jegens de islam, neemt de FSSPX Paus Pius V die in de 16e eeuw belangrijke overwinningen boekte tegen de oprukkende Ottomaanse Turken (Zeeslag bij Lepanto, 1571). Pius V droeg het rozenkransgebed aan om van God de overwinning te verkrijgen; eenzelfde tactiek van een louter "geestelijke kruistocht tegen de invloed van de Islam" wordt door de FSSPX gepropageerd tegen de Islamisering van Europa. Daarbij wijst de FSSPX blijkens haar persorganen een politiek beleid dat deze "Islamisering" moet inperken, niet af. Dit wordt door sommige linkse media gezien als ondersteuning van xenofobe sentimenten. Evenwel wijst de FSSPX erop dat moslims altijd goed en gastvrij dienen te worden behandeld en als Europese burgers niet mogen worden gedemoniseerd, noch tot zondenbok mogen worden gemaakt, en dat men dus een onderscheid tussen politiek-religieuze ideologie en de persoonlijke aanhangers ervan moet maken en elke mens moet respecteren en eerbiedigen krachtens zijn menselijke waardigheid.

FSSPX en royalisme Edit

Bij een zeer groot deel van de gelovigen van de FSSPX, en overigens bij vrijwel alle rooms-katholieke traditionalisten, vindt men een grote ondersteuning voor het monarchisme in de verschillende staten. In Frankrijk wordt de Bourbon-dynastie op handen gedragen; in een land als Oostenrijk is men zeer pro-Habsburg. De sympathie voor vorstenhuizen is echter niet absoluut. Wel was de eerste die aartsbisschop Lefebvre in 1988 na de bisschopswijdingen feliciteerde voor lopende camera's de Carlistische troonpretendent van Frankrijk Sixte-Henri de Bourbon-Parme. In Zwitserland is men echter duidelijk regionalistisch-democraat en trots op de tradities en kantons van de Eedgenootschap der Helvetiërs; de FSSPX ondersteunt jaarlijks een herdenkingsdag voor de Zwitserse nationale eenheid.

FSSPX en andere maatschappelijke stromingen Edit

De FSSPX keert zich tevens tegen het revolutionaire antiklerikalisme en liberaal fundamentalisme dat in bepaalde kringen in met name Frankrijk leeft. Het communisme wordt in zeer duidelijke taal veroordeeld, in even sterke bewoordingen wordt het "totalitaire, nieuw-heidense" nationaalsocialisme afgewezen. Het "cultuurmarxisme" die in de maatschappelijke omwentelingen in de jaren '60 de boventoon voerde, wordt sterk bekritiseerd en weerlegd. Het hedonisme in de huidige West-Europese samenlevingen ziet men als groot gevaar voor de eenheid en voortbestaan van de cultuur van het Avondland. FSSPX-leden ondersteunen de pro life-beweging, met name onder katholieke jongeren, sterk. Het ongebroken, sterke gezin is en blijft de hoeksteen van de samenleving, volgens de FSSPX. Ook wordt de familieband en de gezamenlijke zorg voor ouderen, socio-economisch zwakkeren en gehandicapten zeer belangrijk geacht; men ziet verder het materialisme, hedonisme en individualisme als groot gevaar voor cohésie (samenhang in de samenleving). Men wijst homoseksuele geslachtsdaden strikt af, evenals de invoering van het zogenaamde homohuwelijk; men bespreekt echter wel open deze moeilijke kwesties en adviseert in geschriften en gesprekken homo's om celibatair te leven volgens de leer van de katholieke Kerk (Tien Geboden o.a.).

De FSSPX in Nederland en België Edit

België, Nederland en Luxemburg vormen samen een district van de FSSPX.

In Nederland heeft de Priesterbroederschap Sint Pius X een priorij in het kleine dorpje Gerwen bij Nuenen in Noord-Brabant. Bij deze priorij behoort de middeleeuwse gerestaureerde voormalige parochiekerk van Gerwen, toegewijd aan de heilige Clemens. Onder deze priorij valt tevens een ruime bootkapel in Den Haag. Aan de priorij zijn twee priesters verbonden. Op 28 juli 2008 kocht het Duitse district van de broederschap een grote, al twee jaar leegstaande kapel aan de Pannesheiderstraat in Kerkrade.

In België heeft de Priesterbroederschap twee priorijen, Brussel en Antwerpen. Vanuit Brussel wordt een kapel te Namen verzorgd. In Brussel bezit de FSSPX de Sint-Jozefskerk die midden in het centrum gelegen is aan het Frère Orbanplein en een kapel in de Eendrachtstraat. De Sint-Jozefskerk was eertijds zeer belangrijk als nationale kerk van België, dat Sint-Jozef tot patroonheilige heeft. De numeriek zeer sterke gemeenschap van gelovigen in Brussel kon in 2001 deze monumentale kerk door aankoop verwerven. Aan het prioraat te Brussel is er verder een Franstalige basisschool verbonden. Aan het prioraat zijn vier priesters en vier zusters verbonden

Vanuit de priorij en de Kapel van het Allerheiligste Sacrament te Antwerpen wordt een kapel te Gent verzorgd. De priorij te Antwerpen doet tevens dienst als retraitecentrum. Twee priesters en één broeder zijn verbonden aan de priorij.

Er bevinden zich verder een kapel te Quiévrain waar zich eveneens een Karmel bevindt van 18 Zusters Karmelietessen van de strenge observantie, die verbonden is met de FSSPX. Aan deze kapel is één priester verbonden, die als aalmoezenier van de zusters en pastoor van de plaatselijke kapel functioneert. Er wordt momenteel overwogen een vierde priorij te openen in Quiévrain.

Momenteel zijn er geen diensten in het Groothertogdom Luxemburg meer, en zijn aldaar de Tridentijnse missen door onafhankelijke oudere priesters en de Ecclesia Dei-congregaties van de indultmissen overgenomen.

In het seminarie in het Beierse Zaitzkofen werden voorheen (in 1996 en 2005) twee Nederlanders tot priester voor de FSSPX gewijd, de meest recent gewijde priester trad evenwel toe tot de reguliere Priesterbroederschap van Sint Petrus (FSSP). Het aantal Vlaamse priesters in de FSSPX ligt enigszins hoger.

Op het moment bevinden zich in de seminaries van de FSSPX weinig seminaristen uit Nederland en Vlaanderen. De broeders van de priesterbroederschap mogen niettemin ook enkele Nederlanders en Vlamingen tot de hunnen rekenen. In enkele met de FSSPX gelieerde kloosters bevinden zich ook enige jonge Nederlandse en Vlaamse kloosterlingen.

Toch is de aanwezigheid en invloed van de Priesterbroederschap Sint Pius X in Nederland en Vlaanderen zeer gering in vergelijking met andere landen, Frankrijk en Zwitserland bijvoorbeeld, waar de priesterbroederschap vaak veel kapellen, kerken, kloosters en scholen heeft. Wellicht is de geringe aanwezigheid te wijten aan het bestaan van enkele andere groeperingen die Tridentijnse miscentra aanbieden. In Nederland en België bijvoorbeeld de Indult-missen, en de Dogmatische Unie in Nederland en in België de kapellen van Mater Boni Consilii.

Ofschoon jonge Nederlandse en Vlaamse aspirant-geestelijken nog altijd de weg naar de Priesterbroederschap en aanverwante organisaties vinden, lijkt het aantal actieve gelovigen in Nederland en Vlaanderen - in tegenstelling tot de internationale groei binnen de FSSPX - te stabiliseren.

De Priesterbroederschap van Sint-Petrus Edit

De Priesterbroederschap van Sint Petrus (Fraternitas Sacerdotalis Sancti Petri, FSSP, Petrusbroederschap) is een gemeenschap van apostolisch leven en werd in 1988 door de Heilige Stoel opgericht als gevolg van de niet geautoriseerde bisschopswijdingen (consecraties) door aartsbisschop Lefebvre en emeritus-bisschop Antônio de Castro Mayer. De leden van FSSP erkennen alle resultaten en officiële uitwerkingen van het Tweede Vaticaans Concilie (ook de Novus Ordo Missae van Paulus VI); hen is dispensatie verleend om de Tridentijnse ritus toe te passen. Ook deze congregatie is wereldwijd actief, onder meer in Nederland (Amsterdam en Vlissingen).

Opheffing van Excommunicatie Edit

Op 24 januari 2009 maakte het Vaticaan bekend dat de excommunicatie van de leden van het Priesterbroederschap zou worden opgeheven. De betekenis daarvan was vooral een teken van goede wil, in een poging om het schisma te herstellen. De opheffing viel samen met uitzenden van vroegere uitspraken van Richard Williamson, een van de door Lefebvre gewijde bisschoppen, waarin deze de holocaust minimaliseerde, zeggende dat er nooit gaskamers hebben bestaan en dat het aantal Joodse slachtoffers op ten hoogste 300.000 moet worden geschat.

De uitspraken van Williamson en de gelijktijdige opheffing van de excommunicatie leidden tot hevige beroering in de media. Het Vaticaan distantieerde zich onmiddellijk van de uitspraken van Williamson. Op 4 februari maakte het staatssecretariaat van het Vaticaan bekend dat wanneer Richard Williamson niet publiekelijk en op ondubbelzinnige wijze afstand zou nemen van zijn reductionistische opvattingen over de Holocaust, hem in de Kerk verder geen bisschoppelijke taken zouden worden toegewezen. Ook stelde het staatssecretariaat dat de Priesterbroederschap St. Pius X vooralsnog geen kerkrechtelijk erkende congregatie is. Om voor dergelijke goedkeuring in aanmerking te komen dient de Broederschap het Tweede Vaticaans Concilie volledig te erkennen, verklaarde kardinaal Tarcisio Bertone. Ook de volledige aanvaarding van het leergezag van de pausen Johannes XXIII, Paulus VI, Johannes Paulus I, Johannes Paulus II en Benedictus XVI is een ‘noodzakelijke voorwaarde’ voor kerkelijke reïntegratie van de Priesterbroederschap[9]. Overigens is het vrij zeker dat de Broederschap niet aan de eis alle uitkomsten van Vaticanum II te erkennen, zal voldoen.[10] En Williamson zelf liet, in een interview met Der Spiegel weten vooralsnog niet van plan te zijn, zijn uitspraken te herroepen. Hij gaf aan eerst de bewijzen te willen bestuderen en meende dat dat nog wel enige tijd kon vergen. In hetzelfde interview uitte Williamson ook kritiek op het Tweede Vaticaans Concilie. Hij stelde dat de Conciliedocumenten voor meerdere uitleg vatbaar zijn, hetgeen geleid heeft tot de theologische chaos, die wij vandaag de dag kennen.[11]

Op 12 maart 2009 publiceerde het Vaticaan een brief van Benedictus XVI aan alle bisschoppen van de Kerk, waarin de paus uitlegde dat de bedoeling van het opheffen van de excommunicatie was geweest dat de betrokken bisschoppen tot de Kerk zouden terugkeren. Daartoe moesten zij het leergezag van het Tweede Vaticaans Concilie erkennen, alsmede het post-conciliair magisterium van de pausen. Tegelijk benadrukte hij dat sommigen van hen die zich op de voorgrond plaatsen als grote verdedigers van het Tweede Vaticaans Concilie, moeten beseffen dat dit concilie de volledige geschiedenis van het leergezag van de Kerk in zich draagt.

De paus benadrukte dat het opheffen van de excommunicatie geenszins betekende dat de Priesterbroederschap van nu af met kerkelijke goedkeuring en erkenning werkt. Daartoe is een voortgaande oplossing rondom theologische standpunten noodzakelijk. Daarnaast betuigde de paus nogmaals zijn spijt over de ongelukkige samenloop van omstandigheden, waarin de opheffing van de excommunicatie samenviel met de zaak Williamson. Benedictus XVI drukte zijn dankbaarheid aan zijn "Joodse vrienden" uit en zei te hopen dat vanaf nu de betrekkingen met het jodendom opnieuw gekenmerkt zouden worden door vriendschap en vertrouwen. Tegelijkertijd drukte hij zijn droefenis uit over het feit dat "ook katholieken meenden met gretige vijandigheid hem te moeten aanvallen". Daarnaast kondigde de paus aan dat de Commissie Ecclesia Dei zeer spoedig zal gaan vallen onder het gezag van de Congregatie voor de Geloofsleer. De paus wilde daarmee benadrukken dat de geschillen tussen het Vaticaan en de Priesterbroederschap St. Pius X vooral theologisch en leerstellig van aard zijn[12][13].

Citaat Edit

Verklaring van zijne excellentie Bernard Fellay, algemeen overste van de Priesterbroederschap St. Pius X.

We hebben kennis genomen van een interview van een Zweeds tv-station met bisschop Richard Williamson, een lid van onze St.-Pius X Broederschap. Daarin liet hij zich uit over een historische kwestie, in het bijzonder over de volkerenmoord tegen het Joodse volk door de nazi’s. Het is duidelijk dat een katholieke bisschop uitsluitend uitspraken met kerkelijk gezag mag doen in verband met geloof en ethiek. Onze broederschap zal een dergelijk gezag opeisen als het over andere aangelegenheden gaat. Onze zending is de verkondiging en het herstel van de authentieke katholieke leer, die vastgelegd is in dogma’s en geloof. Om die reden staan wij bekend en worden alom in de wereld aanvaard én gerespecteerd. Het is dan ook met diepe droefheid dat we de omvang erkennen van de schade die het schenden van dit mandaat heeft toegebracht aan onze zending. De uitspraken van bisschop Williamson weerspiegelt in geen enkel opzicht het standpunt van onze broederschap. Daarom heb ik hem, in afwachting van nieuwe opdrachten, verbod opgelegd om nog langer publieke standpunten over politieke of historische kwesties in te nemen. Wij vragen vergiffenis aan de hoogste pontifex en aan alle mensen van goede wil voor de dramatische consequenties van deze daad. Omdat wij erkennen hoe onverstandig die uitspraken waren, kunnen we slechts met droefheid vaststellen hoe ze rechtstreeks onze broederschap hebben getroffen en onze missie hebben beschadigd. Zoiets kunnen we niet accepteren en we verklaren dat wij zullen doorgaan met de verkondiging van de katholieke leer en met de bediening van de sacramenten van Onze Heer Jezus Christus. Menzingen, 27 januari 2009[14]

Op 3 februari 2009 nam generaal-overste Bernard Fellay nogmaals uitdrukkelijk afstand van de beweringen van bisschop Williamson aangaande de Shoah, en bevestigde Williamson een spreekverbod te hebben opgelegd. Tevens veroordeelde Fellay elke vorm van antisemitisme als strijdig met de naastenliefde en noemde hij, evenals Johannes Paulus II, de joden "onze oudere broeders". De volkenmoord op de joden onder Hitler noemde Fellay een wraakroepende immense zonde.[15]

Externe links Edit


Referenties
  1. Geschiedenis van de Priesterbroederschap St. Pius X, stpiusx.nl, pater Dr. Ramon Angles, Kansas City, jan. 1996
  2. Kritiek van de FSSPX op deze decreten kunt u van nabij bekijken op deze koppeling
  3. Ecclesia Dei, 4
  4. Priesterbruderschaft St. Pius X. Deutscher Distrikt, Bundesrepublik Deutschland, FSSPX.info, 22 januari 2009, n.a.v. SPD en Die Linke verzoeken tot censuur en spionage in de "reactionare" scholen van de FSSPX.
  5. 5,0 5,1 M. Lefebvre (1976). Gesellschaftliche und politische Umwälzungen Sarto: Stuttgart, Retrieved 8 Maart 2009
  6. Erzbischof M. Lefebvre (1976). Gesel. u. Pol. Umw.
  7. Meldung: Stellunghame, 5.3.2009 In den Medien kursiert folgende Falschmeldung etc.
  8. Schrift. "Die Autorität". Aartsbisschop Lefebvre, generaaloverste Congregatie van de H. Geest, 4 oktober 1968.
  9. Vaticaan: Williamson moet uitspraken intrekken
  10. aldaar
  11. (de) Holocaust-Leugner Williamson lehnt Widerruf vorerst ab
  12. (en) Letter of His Holiness Pope Benedict XVI concerning the remission of the excommunication of the four Bishops consecrated by Archbishop Lefebvre, Paus Benedictus XVI, 10 maart 2009
  13. Brief van paus Benedictus CVI aan alle bisschoppen, www.katholieknederland.nl, 10 maart 2009
  14. kerknet
  15. Fellay: priesterbroederschap veroordeelt antisemitisme KatholiekNederland.nl, 3 februari 2009]

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Around Wikia's network

Random Wiki